Hoge gezant

HOGE GEZANT

ze kijkt uit het raam:
de vrouw van wie de blinden van haar ogen zijn gevallen
zodat ze kan zien als een kind
hoe de ranke halmen wiegen op de golvende winterwind
als eeuwige slingers van een voorttikkende tijd
met pluimen die schitteren in het lage licht.

de pendule houdt zijn adem in,
het donkerte sluipt binnen:

de hoogste dirigent zwaait woeste wolken tot elkaar
zodat haar oren gieren en zij vurig bidt niet te hoeven knakken nu de aarde
woest en ledig is het oordeel mild mag zijn als zij boven komt om te zingen
en te fietsen.
haar fiets staat nog in de schuur.

soms is het goed je huid en ogen maar te sluiten
en te wachten tot het overwaait.
niets te verwachten: hoop oogst op zijn hoogst
wat hij belooft
na een volkomen onbekende slag
van de klok.

die nacht nemen de engelen haar zwaarte weg,
maar als de zon haar wakker zoent durft zij niet te kijken.
het is opnieuw stil, doodstil.
maar anders.
ze durft.
dan juicht en springt het kind in haar:
de fiere pluimen wijzen ongeknakt naar boven.
voor Pampus liggend wiegt en weegt zij haar beschikte lot:
stoer slikt zij haar pil.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *