Gemankeerde minnares

GEMANKEERDE MINNARES

Mijn dij lokt je hand jouw hand zoekt mijn dij
dwarrelende vlinders in een boog om mijn pijn
onze roos stroomt gestaag in een enge vallei
elke drang tot jouw lusten graaft mijn ravijn.

Het geheugen laat druppels vallen teer en zeer
sappen uit naakte huiden geurend in het gras
gekriebel van sprieten sompige vingers zo zacht
dan violen die knagen dit komt nooit weer.

Mijn poort is gesloten ik bezweer onze band
mijn lief helpt zichzelf met eigen vrije hand
over blijft de troost voor ons schurende zand.

Dwalen en dromen in nieuw gewonnen land
kom dichtbij dichterbij je fantasie raakt mijn dij
licht is de illusie licht golft nooit voorbij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *