BROOS VERSTAAN

BROOS VERSTAAN

Klokkende warmte op haar huid,
de klankschaal telt de gong,
kleine voeten schoppen een grens,
handen zijn amper af.

Zij voelt het strijken van een hand
op haar sfeer, drijft er heen,
wacht de groet, geeft de groet,
hoort verre tonen taal een vers.

Eeuwenoud maar telkens nieuw
bereidt de schaal een nakende storm,
wint hij de kracht van een kanon,
perst zijn tunnel schedelschollen

in elkaar. Ze worstelt er is geen weg
terug dit is haar weg.

Zodra licht in lucht beweegt draait
ze haar ogen schreeuwt haar adem
open en zweeft koud door wijde ijlte
bovenop de vertrouwde gong,

de groet van de hand op haar
broze schedelnaad voelt vreemd
dichtbij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *